เดย์ นายเอกของเรื่อง เป็นนักเรียนชั้น ม.5 ตัวเล็ก แก้มยุ้ยน่ารัก ถูกเพื่อน ๆ ในห้องเรียกว่าลูก เขาแอบชอบ เดฟ พี่ ม.6 โรงเรียนเดียวกันที่ทั้งสูง หล่อ เล่นกีฬาเก่ง เรียนระดับท็อป กิจกรรมเด่น เป็นที่กรี๊ดกร๊าดของสาว ๆ ในโรงเรียน
เดย์ชอบตามไปแอบดูเดฟ แต่ปากชอบบอกว่าไม่ได้ชอบ แล้วก็มีเรื่องบังเอิญให้เดย์ได้ใกล้ชิดพี่เดฟ ใจเดย์สั่นหวั่นไหว แต่ต้องเก็บอาการไม่ให้ใครรู้ว่าแอบชอบเดฟ แล้วจากนั้นก็มีเหตุการณ์ให้เดย์ได้เจอกับเดฟบ่อยขึ้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อย ๆ พัฒนาขึ้น
เรื่องนี้คนเขียนบอกไว้ว่าแต่งมาจากตัวเองที่ไปแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่ง และตัวละครแวดล้อมในเรื่องก็อ้างอิงมาจากเพื่อน ๆ ของคนเขียน นิยายเรื่องนี้จึงเป็นผลงานที่ผู้เขียนได้ปลดปล่อยจินตนาการ เพ้อฝันถึงชีวิตสวยงามที่ตัวเองไม่ได้ประสบพบเจอจริง ๆ
คนเขียนบอกไว้ว่าเรื่องนี้คือนิยายฟีลกู๊ด จากที่อ่านมันก็ให้ความรู้สึกนั้นจริง เบาสมอง ไม่เครียด ตัวละครน่ารัก แต่ก็มีปัญหาอยู่หลายจุดเหมือนกัน อย่างแรกข้อใหญ่ที่สุดที่ผมรู้สึกขัดใจตลอดทั้งการอ่านคือ การเว้นช่องไฟ เรื่องนี้ไม่ค่อยเว้นช่องไฟเลย เขียนประโยค 2-3 ประโยคติดกันโดยไม่วรรค ทำให้อ่านแล้วงง ๆ ว่าอันไหนประธาน อันไหนกรรม ไม่รู้บรรณาธิการปล่อยผ่านมาได้ยังไง?
ตัวละครไม่มีเอกลักษณ์ ผมแยกตี้กับนิว เพื่อนสนิทของเดย์ไม่ออกว่าคนไหนนิสัยเป็นยังไง อ่านแล้วไม่เกิดภาพในหัว รูปแบบการเขียนใช้มุมมองบุคคลที่ 3 ผมว่ากับเรื่องนี้ไม่เข้ามาก ควรจะใช้มุมมองบุคคลที่ 1 เป็นเดย์ไปเลยดีกว่า การใช้มุมมองบุคคลที่ 3 แล้วบรรยายความรู้สึกของเดย์เป็นภาษาพูด มันดูไม่สมจริง มันไม่ได้มาจากเจ้าตัวจริง ๆ มันเหมือนเป็นผีที่อ่านใจออกแล้วมามีความรู้สึกร่วมอ่ะ ประหลาดไงไม่รู้
เนื้อเรื่องคือเรื่อย ๆ มาก อะไร ๆ ง่ายไปหมด ไม่มีเส้นเรื่องหลักให้ติดตาม ทำให้ครึ่งหลังของเล่มผมอ่านแบบ skiming อ่านเรื่องนี้อารมณ์เหมือนอ่านนิยายที่เพื่อนแต่งลงสมุดโรงเรียนแล้วเวียนกันอ่านในห้อง อ่านจบก็หันไปบอกแบบรักษาน้ำใจ เออ ๆ หนุกดีมึง แต่งอีก ๆ
