หลังจาก เอลิซาเบท สาวงามชายเยอรมัน แต่งงานกับ ยาซาบุโร เศรษฐีชาวญี่ปุ่นได้ไม่นาน เธอก็ทิ้งสามีและลูกสาวที่เพิ่งลืมตาดูโลกไว้ แล้วหนีตามชายชู้ไป เรือนหอคฤหาสน์ทรงเยอรมันจึงถูกทิ้งไว้ให้ครอบครัวนาโอคิจิเป็นผู้ดูแล
เก้าปีต่อมา นาโอคิจิ ได้ก่อคดีสะเทือนขวัญในคฤหาสน์ซึ่งอยู่ในสภาพปิดตาย เขาฆ่าภรรยากับลูกสาว แล้วฆ่าตัวตายตาม มีเพียง เอคิจิ ลูกชายคนเล็กวัยทารกที่รอดชีวิตมาได้
เกือบเจ็ดสิบปีต่อมา เกิดคดีฆาตกรรมขี้นที่คฤหาสน์หลังเดิมในสภาพปิดตายอีกครั้ง เหลนห้าคนของยาซาบุโรเดินทางมาพักผ่อนที่คฤหาสน์ ซึ่งในขณะนั้นมี เกนจิ เป็นผู้ดูแล
ทั้งหกคนก่อเหตุฆ่ากันตายเป็นทอด ๆ อย่างโหดเหี้ยม แต่ละศพที่พบตรงกับตำแหน่งที่ซ่อนของลูกแพะหกตัวในนิทานกริมม์เรื่อง "หมาป่ากับลูกแพะทั้งเจ็ด"
ในปีต่อมา เหลนของยาซาบุโรที่เหลืออีกสี่คน ตัดสินใจเดินทางมายังคฤหาสน์ เพื่อร่วมกันสืบหาความจริงของคดีน่าสยดสยองที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ แต่แล้วม่านแห่งโศกนาฏกรรมก็ถูกเปิดขึ้นอีกครา...
เรื่องนี้เหมือนจะซับซ้อน เพราะเล่าเหตุการณ์ถึง 3 ไทม์ไลน์ แต่อ่าน ๆ ไปเราเข้าใจทุกไทม์ไลน์ได้ไม่ยาก คนเขียนเล่าได้อย่างลื่นไหล ผูกโยงทุกไทม์ไลน์ได้อย่างไม่มีที่ติ ตัวละครอาจจะเยอะ แต่มีเด่น ๆ อยู่ไม่กี่ตัว เนื้อเรื่องหลักจะโฟกัสที่ไทม์ไลน์ปัจจุบัน ซึ่งเหลนที่เหลือทั้ง 4 วางแผนจะมาไขคดีที่เกิดขึ้นปีที่แล้ว
เรื่องนี้เดินเรื่องได้สนุก ช่วงแรก ๆ อาจจะจินตนาการภาพตามไม่ค่อยชัดเจน เพราะยังแยกไทม์ไลน์ทั้ง 3 ไม่ออก พอรู้แล้วว่าแต่ละไทม์ไลน์มีใครและเกิดอะไรขึ้นบ้าง หลังจากนั้นก็สนุก ลุ้นระทึก คนเขียนมีการทำให้เราตายใจ คิดว่าเรารู้ตัวคนร้าย แต่ตอนท้ายก็บิด เฉลยออกมากลายเป็นมุมที่เราคาดไม่ถึง
ฆาตกรรมล้างตระกูล เขียนโดย อิมะมุระ อายะ ผลงานก่อนหน้าที่แปลเป็นไทยแล้ว ได้แก่ รูมเมต ปริศนาเพื่อนร่วมห้อง, และแล้วก็ไม่เหลือใคร, ฆาตกรในกระจกเงา, ฆาตกรรมตำนานเลือด และ กุหลาบเลือด ด้านล่างนี้ผมขอเขียนสปอยไว้หน่อยนะครับ
ยาซาบุโรไปเยอรมัน ได้เจอเอลิซาเบธและขอเธอแต่งงาน ทั้งคู่กลับมาใช้ชีวิตที่ญี่ปุ่นที่คฤหาสน์ทรงเยอรมันที่ยาซาบุโรสร้างขึ้นใหม่ ระหว่างนั้นก็ได้จ้างจิตรกรมาวาดภาพเหมือนของเอลิซาเบธ แล้วยาซาบุโรก็ไปเจอว่าจิตรกรแอบวาดภาพเปลือย โดยมีเอลิซาเบธเป็นแบบ
ยาซาบุโรคิดว่าเอลิซาเบธแอบเล่นชู้กับจิตรกร พอลูกสาวของเอลิซาเบธคลอดออกมา ยาซาบุโรไม่เชื่อว่าคือลูกสาวของเขา น่าจะเป็นลูกของจิตรกร แต่เขาก็ไม่ว่าอะไร รับลูกสาวมาเลี้ยง แล้วหลังจากนั้นเฮลิซาเบธก็หายตัวไป ทิ้งสามีและลูกน้อยที่เพิ่งคลอดเอาไว้
ยาซาบุโรย้ายออกจากคฤหาสน์เยอรมัน โดยจ้างครอบครัวของนาโอคิจิเป็นผู้ดูแล ภรรยาของนาโอคิจิเป็นคนสวย ยาซาบุโรเล่นชู้กับเธอ จนเธอท้องและคลอดเอคิจิออกมา แล้วนาโอคิจิก็ฆ่าภรรยา ลูกคนโตและฆ่าตัวตายตาม ทิ้งเอคิจิที่เพิ่งคลอดให้รอดชีวิต แต่ยาซาบุโรไม่ได้รับเอคิจิเป็นลูก
ยาซาบุโรอายุยืน จนมีเหลน เขาเพิ่งมานึกแค้นเอลิซาเบธที่เล่นชู้ ลูกหลานเหลนที่เขาเลี้ยงดูล้วนเป็นเลือดเนื้อของชายชู้ เขาอยากกำจัดเลือดเนื้อนี้ให้สิ้น ไม่มีเส้นทางสืบทอด จึงตั้งใจจะฆ่าเหลนทุกคน เขาวางแผนตามสืบหาหลานของเอคิจิ ซึ่งมีเชื้อไขของเขา แล้วให้ครอบครัวหลานที่ไม่มีลูก รับเลี้ยงหลานคนสุดท้องของเอคิจิ ซึ่งตอนนั้นเอคิจิตายไปแล้วนะ
หลานคนนั้นคือ โอโตฮิโกะ ยาซาบุโรได้เป่าหูให้โอโตฮิโกะวางแผนฆ่าเหลนทั้งหลายของเขา แต่ยาซาบุโรมารู้ทีหลังว่ามีเหลนคนหนึ่งเป็นโรคตาบอดสีเหมือนกับเขา ซึ่งถ่ายทอดมาทางพันธุกรรม จึงแน่ชัดแล้วว่าลูกสาวของเอลิซาเบธคือลูกที่มีกับเขา หลานและเหลนที่สืบทอดมาคือเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ ๆ ของยาซาบุโร ไม่ใช่ของชายชู้ที่ยาซาบุโรเคยเชื่อ แต่เขาห้ามโอโตฮิโกะไม่ทันแล้ว
เหล่าเหลนทั้ง 5 คนที่โดนฆ่าไปรอบแรกตามนิทานกริมม์ก็คือฝีมือของโอโตฮิโกะ เหลือเหลนอีก 4 คน โอโตฮิโกะจึงลวงมาที่คฤหาสน์ในปีถัดมา โดยมีชายแปลกหน้าชื่อ นากาซาโตะ มาอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ครั้งนี้โอโตฮิโกะฆ่าไม่สำเร็จตามแผน แถมตกบันไดตายด้วย
เรื่องมาเฉลยว่าจริง ๆ แล้วเอลิซาเบธไม่ได้หนีตามชายชู้ แต่ถูกยาซาบุโรที่คิดไปเองกล่าวหา และถูกเขาฆ่า ศพของเธอถูกฝังโบกปูนไปกับผนังของห้องใต้ดิน
ยาซาบุโรสั่งฆ่าเหลนแท้ ๆ โดยใช้โอโตฮิโกะเป็นเครื่องมือ ซึ่งโอโตฮิโกะไม่ใช่หลานของเอคิจิ แต่เป็นลูกของชายชู้ ดังนั้นโอโตฮิโกะจึงไม่มีเชื้อไขของยาซาบุโรเลย ยาซาบุโรสั่งลูกหลานใครไม่รู้มาฆ่าเหลนแท้ ๆ ของตัวเอง
